Nieuws

Augustus 2009  

Deze zomer hebben we een paar weken rondgetrokken in de Sierra Nevada in Californie. We kwamen langs Mount Whitney, Mammoth Mountain en andere mooie bergtoppen. Op weg naar Yosemite, het rotsklimparadijs,  gingen we over de 3030 meter hoge Tioga Pas. Dit was voor onze zoon een hoogterecord. In Yosemite bezochten we ook even de klimmerscamping Camp 4 waar Martin Fickweiler stond met een klimvriend . Helaas voor ons waren zij op dat moment in een route en hebben we hen niet ontmoet.  Martin heeft deze zomer El Capitan via de route Lurking Fear beklommen.  Het bijzondere van zijn vier dagen durende beklimming is dat hij het helemaal alleen gedaan heeft. Wij hebben ons beperkt tot de inklim van Lembert Dome, wat voor een bijna driejarige klimmer al behoorlijk spannend is.  Ook stonden we boven op de 2050 meter hoge Moro Rock, ten zuiden van Yosimity. Onze vakantie sloten we af met wat "Beach boulders" in Pacific Grove.

Oktober 2008

Op 15 oktober stond ik samen met Frits op de top van de hoogste berg van Iran, de 5671 meter hoge Damavand. Deze berg is een vulkaan en de enige 5000er in Iran. Het prachtige weer, het schitterende uitzicht en dat we als enige op de berg waren, maakte het tot een hele mooie ervaring. 

 

September 2008

Over een paar weken vertrekken Frits en ik naar Iran om de 5671 meter hoge Damavand te beklimmen. We hopen nog net de winter voor te zijn zodat we niet te veel sneeuw zullen tegenkomen.

Damavand (5671 m.)

Augustus 2008

Een paar weken rondtrekken met ons gezinnetje langs de Amerikaanse oostkust. We "beklommen" de hoogste berg van noord-oost Amerika met de auto. De 1917 meter hoge Mount Washington staat bekend om het slechte weer en de extreem harde wind. Toen we boven waren hadden we maar een tiental meters zicht. 

De klimtochten met onze bijna tweejarige zoon beperkte zich tot een paar korte maar erg leuke wandelingen in de o.a. de White Mountains.   

  

Mei 2008  

De nieuwe Demmenie catalogus is klaar met op de voorkant de Kilimanjaro, de berg waar ik precies drie jaar geleden op de top stond. Er staan deze keer weer heel veel nieuwe artikelen in voor bergwandelen, sportklimmen, boulderen, kamperen, expedities, etc.  Hij is te downloaden via de website van Demmenie of af te halen bij de winkels in Rotterdam, Amsterdam of Eindhoven.

  

  

  

Maart 2008

Lekker skien in de Franse Alpen.

Dinsdag 22 januari 2008  

Rozemarijn is weer veilig thuisgekomen. Het was een mooi avontuur met mooie toppen. En gelukkig is er een reden om over een paar jaar nog een keer naar het fantastisch mooie Equador te gaan: de Chimborazo. En misschien ook een paar van de andere vulkaantoppen.

Maandag 21 januari 2008

Vandaag vliegt Rozemarijn met twee succesvolle topbeklimmingen vanaf Quito weer naar huis. Na tussenstops in Miami en Londen zal ze dinsdagmiddag in Amsterdam aankomen.    

Vrijdag 18 januari 2008

En dat is drie, ware het niet dat... de spreekwoordelijke samenloop van omstandigheden deze keer níet tot topsucces heeft geleid. Tja, de Chimborazo blijft op het verlanglijstje staan. Vreselijk jammer, we hebben echt ons best gedaan, maar het zat er gewoon niet in. Het begon allemaal goed. Vanaf Cienaga langs de voet van de berg naar ´Basecamp Chimborazo´ gereden, een subliem gelegen herberg die eigendom is van de eerste berggids van Ecuador, Marco Cruz. Je waant je er in een alpiene hut (maar dan met enorme open haard), die volhangt met klimmersparafernalia: oude haken en touwladdertjes, pickels, foto´s van beroemde bergen en beklimmingen, zelfs het soort gletsjerbril, ´Jause´doos en hoofdlamp dat ik als kind had!). En natuurlijk een imposant uitzicht op de Chimborazo. Naast vicuña´s vind je rond de Chimborazo een piepkleine kolibrie die tot ver boven de 5000 meter op de flanken van de berg leeft, de Estrella (ster) del Chimborazo. Hij overleeft de koude nachten door zijn lichaamstemperatuur van 39 naar 15 graden te laten dalen. Eentje was onze kamer binnengevlogen, en Justin heeft hem gered door voorzichtig een handdoek over hem heen te doen en hem buiten vrij te laten. Het zag eruit als een truc van Hans Klok!

Vicuña´s in the mist... het nationaal park rondom de Chimborazo is de enige plek in Ecuador waar deze beschermde dieren in het wild leven.

De ochtend van 17e hebben we etend en rustend en klimmend in een nabijgelegen gebiedje doorgebracht, en tegen drieën zijn we richting de weg gereden. Matt is toch maar niet meegegaan, hij had geen puf meer om andermaal de dosis discomfort die het klimmen op dit soort bergen met zich meebrengt te verduren. Het busje (en chauffeur Edwin) achtergelaten bij de lager gelegen Carrelhut - waar overigens de kolibrie nestjes onder de dakrand hangen - en in een half uurtje naar de Whymperhut gelopen op 5000 meter. Weinig volk, waardoor we een eigen slaaphok toegewezen krijgen. We eten alfabetsoep en pasta, en om 6 uur kruipen we in onze slaapzakken. De wekker gaat om 11 uur en na wat koppen thee en een stuk koek stappen we om middernacht de duisternis in. Het is nog helemaal niet koud, en we lopen richting de gletsjer. Die heeft zwaar te lijden gehad onder opwarming, maar vooral onder de effecten van de Tungurahua. De as vormt een laagje op de sneeuw, die daardoor extra opwarmt en in verhoogd tempo wegsmelt. De afgelopen jaren, maanden zelfs, is de gletsjer dramatisch teruggelopen, waardoor het begin van de route door een puinbak van jewelste loopt. Onder die puinbak zit echter wel gletsjerijs. Onoverzichtelijk, steil, bevroren gruis afgewisseld met zwart ijs en flardjes sneeuw. Een aanslag op je voeten.

De route loopt slingerend door het rossige gruis naar het zadel links op de foto en dan over de linker sneeuwflank richting top. We zijn tot op 2/3 van de sneeuwflank gekomen.

En die voeten zijn precies de spelbrekers vandaag. Ik heb niet mijn gewone lichtgewicht stijgijzers ondergebonden, maar een paar met extra scherpe en zware punten dat wél houdt in dit terrein. De belasting op mijn hielen is daardoor dusdanig anders (en zwaar), dat de normale drukplekken op de hakken van mijn voeten al na een paar uur veranderen in een soort beursheid, die zelfs als ik stilsta heel erg pijnlijk is. En die, als ik de resterende uren naar de top én de afdaling meereken, tot botkneuzingen zullen leiden die zo pijnlijk zijn dat ik niet kan garanderen dat ik veilig zelfstandig beneden kom... ik heb dit al eens eerder meegemaakt, en wil mijn teamgenoten niet opzadelen met een epic. Op 5800 meter, nota bene over de helft van de totale klim, geef ik het op en besluit ik om te draaien. Tot mijn verbazing willen Justin en Ilga ook niet verder omhoog, elk om hun eigen reden, en dus gaan we met zijn allen naar bededen. De berg lijkt ons te pesten door de rest van de dag in het zonlicht te baden, maar wij zijn allang blij dat we zonder ongelukken veilig beneden zijn gekomen, en mooie avonturen hebben beleefd. Het is maar een berg, is het gevoel dat overheerst. Natuurlijk zal ik wel een keer geplaagd worden door de twijfel: ´had ik toch maar doorgebeten´, maar in die omstandigheden was de leuze voor mij de enige veilige.

De top is bijzaak, maar jammer is het wel.

Nu hebben we Matt opgehaald, en genieten we van de beschaving: grote steaks, internet, en vanavond karaoke in Riobamba! We hebben nog een paar dagen vakantie in Ecuador, genieten en bijkomen. En ik maak alweer plannen voor het volgende avontuur!

Donderdag 17 januari 2008

Vandaag is Rozemarijn met haar team op weg naar de  Whymperhut op 5000 meter; het vertrekpunt voor de toppoging vannacht. Morgen staan ruim 1300 hoogtemeters op het programma, als het weer goed genoeg is. De Whymperhut is vernoemd naar de beroemde Edward Whymper, die in 1865 als eerste de Matterhorn heeft beklommen. Hij was ook de eerste samen met de broers Carrel die in 1880, op de top van 6310 meter hoge Chimborazo stond. Hopelijk lukt het Rozemarijn en haar team om morgen in zijn voetsporen te treden.

 

Whymper hut (5000 meter) op de Chimborazo.

Woensdag 16 januari 2008

Hoera, hoera alweer gelukt! Op maandag 14 januari zijn we in alle rust vanaf de Tambopaxi-herberg naar de parkeerplaats onder de Cotopaxihut gereden. Het landschap aan de voet van de berg is een lege, spaarzaam begroeide hoogvlakte, de enige weg onverhard. Vanaf de parkeerplaats lopen we in 40 minuten over een gruispad (van het type 1 stap omhoog, 2 naar beneden glijden) naar de hut. We hebben geluk, we kunnen slapen in een bijgebouwtje. We mogen zelfs de nieuwe matrassen uit het plastic halen! Niet dat ze echt geschikt zijn voor mensen die meer wegen dan 15 kilo, maar goed. De hut zelf kan heel vol zijn, maar dan vooral in het weekend. Nu zijn er misschien 20 andere klimmers. We eten soep en pizza en gieten onszelf vol met thee. Om 6 uur naar bed, en om middernacht op. Gruwelijk vroeg, maar het went heel snel. Ik heb zelfs goed geslapen! Buiten sneeuwt het licht, maar op Cotopaxi moet je het gewoon proberen, omdat het hoger op de berg vaak goed weer is. We lopen in het donker richting de gletsjer, weer door zo´n grintbak. Cotopaxi is net als Cayambe een vulkaan, en het gruis heeft dan ook zo´n typisch donkerrode lavakleur. Vanaf het begin van de gletsjer is het meteen raak: hardefirn, 40 tot 45 graden steil en een nauwelijks zichtbaar spoor. Hard werken dus! Na een uur blijkt Matt hartstikke ziek te zijn, hij heeft al een paar keer overgegeven. Op Cayambe was hij heel sterk, maar het is mogelijk dat hij alsnog hoogteziek aan het worden is. Ook Justin voelt zich niet goed, hij is erg moe. Na wat overleg besluiten de jongens af te dalen en gaan Ilga en ik door. Tegen vijven komt de zon op, en komen we in de buurt van de top. Het waait inmiddels zo hard en is daardoor zo koud, dat we onze donsjacks en gezichtsmaskers aandoen. Het laatste heb ik lang geleden gekocht, maar nog nooit eerder hoeven dragen! Het laatste stukje naar de top moeten we nog op de voorpunten van onze stijgijzers over een randspleet klimmen, maar dan is het gemakkelijk doorstappen naar het hoogste punt. 5897 meter, een klein stukje hoger dan de Kilimanjaro Om half 8 `s ochtends staan we in de stralende zon te genieten van het uitzicht op de bergen om ons heen. Tungurahua, die om de paar minuten een pluim rook uitstoot, Chimborazo, ons volgende doel, de Iliniza´s, en natuurlijk de imposante krater van de Cotopaxi zelf. Geweldig. Eén minpuntje: het nieuwe geheugenkaartje dat ik speciaal voor deze top in mijn camera heb gestopt, werkt wel, maar na 20 foto´s springt de camera in de ´formatteer geheugenkaart´-stand. En dat is typisch zo´n uitdaging die je niet op bijna 6000 meter hoogte met blote handen aangaat... Ilga´s camera heeft geen kuren, dus die topfoto komt nog wel een keer! Na een half uur dollen op de top gaan we voorzichtig naar beneden. Na 300 meter trekt het helemaal dicht. Met enig zoeken vinden we het afdaalspoor. Een aanslag op je knieën, maar ons busje staat al te wachten op de parkeerplaats. We pakken snel in en dalen af. De jongens zitten ziekjes in het busje op ons te wachten. We rijden meteen door naar de Hosteria Ciénaga, een iets sjiekere haciënda dan de vorige, maar daardoor ook wat opgeprikter. Het maakt ons niet uit, zolang je er maar kan douchen en eten!  Uiteraard gevolgd door een slaapje, weer eten en een lange, uitermate verkwikkende nacht. Matt heeft trouwens een voedselvergiftiging die inmiddels al zo goed als over is - hij eet en drinkt en houdt het allemaal binnen. Vandaag (woensdag) rijden we richting Chimborazo. Een nachtje op 4000 meter, dan op 17 januari naar de Whymperhut op 5000 meter en om middernacht (het begin van 18 januari dus) onze toppoging op de hoogste berg van Equador. Spannend!

Dinsdag 15 januari 2008  

De 5897 meter hoge Cotopaxi

Vanochtend om acht uur lokale tijd (twee uur 's middags Nederlandse tijd) stond Rozemarijn met twee van haar klimvrienden op de top van de Cotopaxi, bijna 5900 meter boven zeeniveau. Het was enorm koud, het waaide erg hard maar het uitzicht was fantastisch mooi! Ze waren om een uur 's nachts vertrokken uit de hut. De andere klimmers van haar team hebben de top niet gehaald omdat ze last kregen van de hoogte. Ze zijn nu weer met z'n allen veilig in het dal en zullen morgen richting de Chimbarazo gaan.

Zondag 13 januari 2008  

Op de top van de 5790 meter hoge Cayambe.

Op zaterdag 12 januari om 8 uur lokale tijd stonden we met zijn allen op de top van de Cayambe, 5790 meter hoog, en de enige plek ter wereld waar de evenaar bedekt is met sneeuw. De avond ervoor zijn we na een bord soep en een flinke hap spaghetti om 6 uur gaan slapen, nou ja, "slapen", en om half 12 zijn we opgestaan. Een uur later stonden we buiten onder de sterrenhemel, prachtig! Niet al te koud. Uurtje opwarmen tot aan de gletsjer, aan het touw, en langzaam maar zeer gestaag naar boven. Je kunt merken dat de Cayambe een actieve vulkaan is, want het stinkt er enorm naar zwavel. Ik werd er zelfs misselijk van! Om een uur of 5 kwam de zon op en konden we echt gaan genieten van het uitzicht. De laatste 200 hoogtemeters waren wat steiler, wat het des te leuker maakte! Op de top koude wind (3 minuten na de topfoto had ik mijn donsjack aan!), maar veel lol en blijdschap. En uitzicht op Cotopaxi, Antisana en zelfs de Chimborazo. Binnen 2 uur waren we afgedaald en konden we in de hut aan de thee met koekjes. Lang zijn we niet gebleven, met die lokkende douches in het dal... met de LandCruiser terug naar Guachalá gegaan waar we per persoon de warmwaterbehoefte van een kleine Afrikaanse republiek hebben verdoucht, en heerlijk hebben gegeten. En natuurlijk geslapen, want een nacht niet slapen maar klimmen merk je toch behoorlijk in je humeur! Vandaag, 13 januari 2008, gaan we richting Cotopaxi. We slapen eerst een nacht op 3700 meter, en zullen in de loop van de 14e naar de hut op 4500 meter lopen. De Cotopaxihut is de drukste van Ecuador, en slapen doe je daar dus niet. Wij gaan er dan ook alleen eten en een beetje rusten, om andermaal rond middernacht op te staan voor de 1300 hoogtemeters naar de top. Het is ongeveer hetzelfde terrein als de Cayambe, 30-40 graden sneeuw en ijs. We hebben er zin in!

Woensdag 9 januari 2008

Uitzicht vanaf de flanken van de Cayambe

Vanochtend hebben we de markt van Ovatalo afgestruind, waar je alleen maar vriendelijke mensen tegenkomt. Ze verkopen veel dingen die je ook ziet op de Waterlooplein markt in Amsterdam, maar die zijn dan vijf keer duurder. Om 12 uur zijn we naar de Cayambe hut gereden met een Landcruiser voor alle bagage en met een busje voor ons. De weg is erg smal. In het begin is er nog een keien plaveisel maar de weg verandert al snel in een grote moddertroep. En het regent ook nog eens enorm. Na drie kwartier rijden zijn we van de weg af geslipt en kwamen in de berm terecht. Met veel moeite kon de Landcruiser er ons uithalen. Dat was het einde van ons gemotoriseerde vervoer en we gingen te voet verder tot aan de hut waar we verkleumt aankwamen. Na ons te hebben opgewarmd zijn we verder omhooggegaan tot ongeveer 4900 meter waar we zijn omgedraaid. De Landcruiser was ondertussen er in geslaagd nog een stuk omhoog te rijden en we gingen door de sneeuw weer terug naar beneden. Ons busje stond er ook nog en daarmee hebben we eerst een uur achteruit naar beneden moeten rijden voordat we konden keren. Toen het al lang donker was, om 21 uur, kwamen we in de bewoonde wereld aan. We hebben ergens langs de weg kip met friet gegeten en zijn toen doorgereden naar onze overnachtingplaats: de haciënda Guachala. Een fantastisch mooie plek waar je je in een roman van Marquez waant.

Hacienda Guachala

Morgen gaan we weer terug naar de Cayambe hut, een stuk omhoog lopen ter acclimatisatie en vervolgens overnachten in de hut. Vrijdag willen we naar de top van de 5790 meter hoge Cayambe, als het weer het toelaat.

Dinsdag 8 januari 2008  

Imbabura (4850 meter)

Vanmorgen lekker vroeg op voor een tweede acclimatisatieklim met de groep, naar de Imbabura. Een topje van 4580 meter, vrij steil, en voor het grootste deel bedekt met de Ecuadoriaanse versie van een gletsjer, paramo. Deze graspollen en struiken houden het regenwater vast op de hellingen, die er verder droog uitzien. Lager op de berg vormt het water stroompjes, die essentieel zijn voor de lokale boeren. Pas boven de 5000 meter zijn hier echte gletsjers, die helaas net zo aan het smelten zijn als in de Alpen. We zijn begonnen op 3300 meter en het klimmen ging lekker, al kreeg Justin op een gegeven moment last van hoofdpijn. We hebben daarom op 4400 meter besloten niet naar de top te gaan, maar rustig af te dalen. Zoals Ed Viesturs zegt: `The summit is optional, coming down is compulsory´. Het heeft gewoon niet zoveel zin om nu al iemand te ver te pushen wat betreft zijn acclimatisatie. We hebben tenslotte tijd genoeg! Op de terugweg hebben we ons trouwens nog nuttig gemaakt door alle snoeppapiertjes en dergelijke op te rapen, hetgeen een halfvolle vuilniszak opleverde! Het plan is om morgen een acclimatisatietocht te maken naar 4900 meter op Cayambe, de berg die aan het eind van de week zullen proberen te beklimmen. Het weer is wisselend, maar over het algemeen goed genoeg om te klimmen!   

De vulkaan Tungaruhua (5020 meter) foto I.E.G.

De Tungaruhua, een vulkaan in het zuiden van Ecuador, is al een paar dagen flink aan het roken. Vooralsnog hebben wij geen last van afgesloten wegen, asregens en smeltende sneeuw, maar we moeten er wel langs als we richting Chimborazo gaan. Dat is pas volgende week, dus we gaan ons er nog geen zorgen over maken.  

Maandag 7 januari 2008

Vanmorgen zijn we uiterst comfortabel met ons huurbusje naar Otavalo gereden, de plaats die wereldberoemd is vanwege zijn markten met Indiaanse spullen van hoge kwaliteit. We hebben echter alleen onze duffels in het hotel gemikt, en zijn doorgereden naar een prachtig kratermeer hier in de buurt, het Cuichochameer (Caviameer). De wandeling eromheen duurt een dikke drie uur en brengt ons op een hoogte van max. 3485 meter. Onderweg de prachtigste bloemen en planten, kolibries´s (!!!) en vergezichten over het meer en zijn twee eilandjes. Cuicocha ligt in een nationaal park en de parkwachters hebben ooit een Andesbeer op één van de eilandjes uitgezet, een mannetje. Die vond het maar niks om alleen te zijn, en is naar de overkant gezwommen. Helaas aan de kant van de stad, dus hij werd weer teruggezet op zijn eiland. De tweede keer was hij zo slim om de andere kant op te zwemmen, op zoek naar een vrouwtje in het ´cloud forest´ aan de andere kant van het meer.

De markt in Otavala  

Aan het eind van de dag hebben we nog even door Otavalo gelopen, maar we gaan de markt nog uitgebreid bezoeken. Nu vroeg eten en naar bed, want morgen gaan we naar Ibarra om van daaruit de ruim 4500 meter hoge Imbabura te beklimmen

Zondag 6 januari 2008

Bij het ontbijt schuiven ook Justin en Matt aan, waarmee het team compleet is. Vandaag gaan we de stad verkennen en acclimatiseren. We hebben van tevoren uitgebreid contact met elkaar gehad, maar echt samen op pad zijn, is toch een stuk gezelliger. Iedereen die zegt dat Amerikanen geen gevoel voor humor hebben, heeft zitten slapen: we hebben de grootste lol samen! We pakken het baantje (weer) en lopen tot ongeveer halverwege de Pichincha. De anderen voelen de hoogte in hun hoofd, dus we besluiten niet verder door te gaan. In plaats daarvan gaan we met de bus naar de Panecillo. Het is vandaag Driekoningen, in het katholieke Ecuador een belangrijke feestdag. Het is er dan ook een stuk drukker dan afgelopen donderdag. We bekijken de binnenkant van het voetstuk van het Mariabeeld, waarin prachtige gebrandschilderde ramen zitten - dan weten jullie ook waar die kerstkaart in 2008 vandaan komt...! Lunch met uitzicht op de stad, een kijkje bij de locale klimmuur, en verder naar de kerken in het oude centrum. Veel glim en goud, maar wel indrukwekkend. Bij toeval stuiten we op een expositie van berggids en fotograaf Jorge Anhalzer. Hij vliegt met een ultralight-vliegtuigje over ´zijn´ bergen en maakt de prachtigste panoramafoto´s. Zijn foto´s zijn adembenemend mooi, en vormen de perfecte introductie op onze doelen van de komende weken. Wat een mooi land. Ik weet nu al dat ik terug wil komen. Morgen gaan we op pad! Onze plannen: maandag lopen we rond het Cuicochameer en op dinsdag beklimmen we de Imbabura, een topje van 4580 m. Daarna gaan we via de Otavalomarkt naar Cayambe, waar we de eerste sneeuw tegen zullen komen. Ik heb er zin in!

  

Maria raam in het Maria beeld

Zaterdag 5 januari 2008

Vandaag heb ik gedaan want alle Quiteños in het weekend doen: in het park liggen. Quito ligt in een vallei, zodat het drukke autoverkeer de stad op weekdagen een beetje in een stinkstad verandert, maar in het weekend laat iedereen de auto staan en wordt er gerecreëerd in de parken. Het is zonnig en lekker warm. Nog even een bezoekje aan de botanische tuin gebracht, en in de supermarket pakjes limonadepoeder gekocht. En natuurlijk een heleboel exotisch fruit, want daar hebben ze hier een overvloed van. Tamarillo´s, guanabilla´s (oranje passievruchten), chirimoya´s, slurpmango´s, en allemaal even lekker. ´s Avonds als ik al lig te slapen, komt mijn kamer- en tentgenootje voor de komende weken aan: Ilga uit Seattle. Ze is superenthousiast en in plaats van te gaan slapen, kletsen we nog een uur over de bergen. 

Overal zijn klimmende kinderen.

vrijdag 4 januari 2008

Ik heb nog wel even geinformeerd, de Pichincha die ik ga beklimmen is toch echt de slapende Rucu Pichincha (de oude), niet Guagua Pichincha (de baby), de vulkaan die een paar jaar geleden uitbarstte! Rugzakje gepakt met een tweede dikke fleece, handschoentjes, regenjas, water, snackjes, portemonnee en een camera. Moet voldoende zijn voor vandaag. Het is een echte acclimatisatieklim: de eerste 1100 hoogtemeters hoef je niet zelf te doen, die gaan per kabelbaan. Er zal daar wel allerlei vreemd volk rondlopen, vrees ik. Richting top is het verder een kwestie van de ene voet voor de andere, en heel goed blijven ademen. En voorzichtig langs de zieke toeristen laveren... Er zijn wel spannender acclimatisatietochten te bedenken, maar zo´n levensgroot stepsapparaat naast je hotel, dat kún je natuurlijk niet negeren.

De vulkaan Rucu Pichincha

Dat was nog veel leuker dan ik had gehoopt! Vanmorgen vroeg stond mijn duffel netjes op me te wachten, en de zon scheen ook nog eens. De kabelbaan is een excuus voor een even gigantisch als splinternieuw amusementscomplex, met babykermis, eettentjes, winkeltjes en andere leut, maar vanmorgen lag het er totaal verlaten bij. En ze hadden er echt geen zin in, want pas om 10 voor 10 (in plaats van de geafficheerde 8 uur) ging de kassa open. Ik stond natuurlijk wel vooraan in de rij, waardoor ik om 10 voor half 11 aan mijn tocht kon beginnen. Geen toerist te bekennen, wel een paar andere acclimatiserende klimmers, een harde, koude wind en voorbijslierende wolken. Lekker alpien.... Na anderhalf uur stijgen was er van het brede damespad en de wilde vegetatie weinig meer over, alleen een grote (afdaal)gruishelling en een vaag zigzaggend paadje. Tot mijn vreugde eindigde dat paadje in de rotsen, en de rotsen in een topplateautje waarvandaan - je raadt het al - nul uitzicht.

Rozemarijn op de top van de Pichincha (4.784 meter)

Welja. De Gipfelstunde (er waren inmiddels 2 Duitse meisjes met een gids bovengekomen) heb ik letterlijk tot een uur gerekt, en toen brak het open! Prachtig gezicht op kilometers stad: Quito is van noord naar zuid bijna 45 km lang en hoogstens 8 km breed. Om de hoge toppen in de buurt hing helaas een dik pak wolken. Nou, die komen nog wel aan de beurt. Lekker door het gruis naar beneden gesprongen, het pad deels afgerend - ook van afdalen kun je een training maken. Nu waren er wel overal toeristen, van die klassieke met shorts en rare hemdjes of op slippertjes. Gauw naar beneden, naar de cola, mango's en douche. En schone kleren! Ik denk dat ik morgen maar eens een fiets ga huren...

donderdag 3 januari 2008

   

Plaza Grande, Quito

Heerlijk, zo´n luxueus kingsize bed helemaal voor jezelf! Slaaptekort in één keer weggewerkt, en de zon schijnt ook nog! Na een ontbijt van warme chocolade en heel veel vers fruit ben ik de stad ingegaan, uiteraard met mijn gezicht netjes ingesmeerd met zonnecréme. Quito ligt op dezelfde hoogte als een gemiddelde berghut en bovendien ook nog eens vlak bij de Evenaar, dus je kan in no time verbranden. Dwars door een aantal prachtige parken naar de oude stad gelopen, naar het hart van koloniaal Quito. Prachtige gebouwen, zoals bijvoorbeeld de kathedraal op de Plaza Grande. Halverwege de 15e eeuw had het (oorspronkelijk Peruaanse) Inca-rijk zich tot in Ecuador uitgebreid. Nog geen eeuw later stortte dit ineen, als gevolg van onderlinge twist en natuurlijk de Spaanse conquistadores, die de Incaleider Atahualpa in 1533 doodden. Sindsdien heeft de bevolking zich met hand en tand verzet tegen de onderdrukking, en in 1830 was de onafhankelijkheid van Ecuador een feit. Al kun je je natuurlijk afvragen hoe onafhankelijk een land nog is, met de Amerikaanse dollar als officeel betaalmiddel!
Ten zuiden van de oude stad ligt de heuvel El Panecillo, en daar moest ik uiteraad op. Bovenop staat een enorm beeld van de Virgén de Quito, en om haar heen is een bizarre kerststal van 15 meter hoog: Jozef, twéé koningen, een os en een ezel, en een zéér abstract kindje Jezus, allemaal van buizen, gekleurd draad en lichtjes. Ik kan niet wachten tot het donker wordt...

Quito, de hoofdstad van Ecuador

Eén van de hoogtepunten van mijn bezoek aan Ecuador is nu al het Nationaal Museum, met een enorme collectie aardewerk, goud en schilderijen, van de oudste indiaanse Andesculturen (6000 v. Chr.!) tot de modernste lokale kunst. Een prachtige verzameling in een prachtig gebouw, en bijna overal bijschriften in het Engels. Wel zo handig. Daarna is het gaan regenen - toch nog - en nu zit ik in een backpackershotelletje, lekker te internetten. Wel vroeg naar bed, want morgen ga ik de hoogte in.

woensdag 2 januari 2008 

Vanochtend vroeg ben ik vertrokken van Schiphol, weg uit de ijzige Hollandse kou. Na twee keer overstappen, in Londen en Miami, om half tien ´s avonds (half vier ´s ochtends Nederlandse tijd) in Quito geland. De duffel met al mijn kleren en klimspullen dacht er anders over, die is in Miami gebleven. Het kostte me echter een uur om dat bevestigd te krijgen, en dat terwijl ik erg naar slapen verlangde! Morgen vliegt hij wel mee en zal hij keurig bij mijn hotel worden afgeleverd. Ik ben blij dat ik in ieder geval een warme fleece in mijn handbagage had, want het was fris en regenachtig toen ik aankwam. Morgen ga ik de stad bekijken, en overmorgen staat een acclimatiesatieklim op de Pichincha (4.784 meter) op het programma. Deze actieve vulkaan ligt vlakbij Quito. Op 7 oktober 1999 barstte hij voor het laatst uit en zorgde voor een dikke aslaag in de hoofdstad.

Vulkaan Pichincha tijdens de uitbarsting op 7 oktober 1999  (foto ANP)

december 2007

Het vliegtuig vertrekt op 2 januari naar Quito, de hoofdstad van Ecuador. Deze stad ligt tegen de Evenaar aan op een hoogte van 2800 meter. Rozemarijn zal hier eerst een paar dagen wennen aan de hoogte voordat ze aan de toppen van Ecuador begint. Ze klimt in een internationaal team met onder andere de Equadoriaanse Everestbeklimmer José Luis Peralvo. Vanaf 2 januari zal er dagelijks verslag worden gedaan op deze site.

    

oktober 2007 

In januari 2008 zal Rozemarijn samen met een Amerikaans team de vier hoogste toppen van Ecuador beklimmen.  

Chimborazo

Deze vier bergen zijn (deels) actieve vulkanen en behoren tot het Andes gebergte. Het plan is om binnen drie weken al deze toppen beklommen te hebben: het eerste doel is de Cotacachi (4944 m), daarna  volgen de Cayambe (5790 m.) en de zeer bekende Cotopaxi (5897 m) en als laatste en hoogste de Chimborazo (6310 m.).

Cotopaxi

augustus 2007

Het lijkt er op dat onze zoon ook graag wil gaan sportklimmen. Maar een 6b als eerste route uitkiezen vonden we toch iets te ambiteus.

6b of toch maar die 7c ? 

Hij zal nog een paar jaartjes geduld moeten hebben. Toch heeft hij zich de hele middag prima vermaakt in en om een van de mooiste klimhallen van Nederland. Rozemarijn gaf er een lezing voor een internationaal Lions gezelschap.

juli 2007

Met Roland Bekendam en Harold Moody op de foto.

Samen met onze zoon hebben we gekampeerd in de Dolomieten in Italie. Op de camping stonden we naast twee Nederlanse topklimmers. Onze zoon wilde natuurlijk graag met hun op de foto. Het was trouwens ongelofelijk mooi weer zodat we ook erg genoten hebben van onze wandeltocht rondom de Drei Zinnen.

juni 2007

Frits en Rozemarijn reizen over de hele wereld. Het doel is meestal het beklimmen van mooie bergtoppen. Dan is het van belang om gezond te blijven tijdens deze reizen. Daarom werken ze sinds 1999 samen met Tropenzorg. Dit bedrijf heeft de kennis en de beste producten voor gezondheid op reis, ook voor reizen naar zeer afgelegen gebieden. Frits en Rozemarijn reisden onder andere naar de oerwouden van Papoea, de savannes van Oost Afrika, de pampas van Argentinië en het ijs van Antarctica. En ze klommen op verre bergen in de Himalaya en de Karakoram. Dat zijn allemaal plekken waar medische hulp in principe niet voorhanden is zodat voorkomen zeer belangrijk is. Tropenzorg heeft o.a. de beste bescherming tegen muggen, tegen UV straling en tegen vervuild drinkwater. Daarnaast zorgt de Reisdokter voor alle verplichte en aan te raden inentingen. Een gezonde klimmer heeft een grotere kans om de top te halen. Tropenzorg helpt gezond te blijven.

maart 2007 

Rozemarijn en Frits genieten samen met hun zoon twee weken van de sneeuw van Montgenevre. Voor onze zes maanden jonge zoon is dit de eerste kennismaking met de bergen.  

februari 2007

De nieuwe brochure van mylenses.nl is uit. Rozemarijn en Frits gebruiken al jaren de contaclenzen van mylenses.nl  "Ze zijn door ons getest op de meest extreme plekken ter wereld: van Antarctica (bij -45 graden) tot op de top van Mount Everest (8850 meter). We hebben overal een helder en probleemloos zicht." 

september 2006

Onze zoon is deze maand geboren!

mei 2006

Gasherbrum I

Frits Vrijlandt vertrekt op dinsdag 13 juni 2006 naar Pakistan. Samen met Court Haegens zal hij pogen om twee achtduizend meter hoge bergen, de Gasherbrum II en Hidden Peak (Gasherbrum I), te beklimmen. De expeditie is te volgen via de website van Frits Vrijlandt en van Court Haegens. Rozemarijn Janssen blijft in het Nederlandse basiskamp.

maart 2006

De nieuwe catalogus van Demmeniesport is klaar. Alle nieuwste artikelen voor o.a. de klim-, wandel- en bergsport staan er in. Vooral de voorkant is erg mooi geworden....

  

  

  

  

december 2005

 

Millet catalogus 2006                       Millet rugzakken 1921

Frits Vrijlandt en Millet vieren hun tien jarige samenwerking. In december 1995 werd Frits Vrijlandt voor het eerst uitgerust met kleding van het Franse topmerk. Hij beklom toen de 6970 meter hoge Aconcagua in Argentinie. Millet bestaat al meer dan 80 jaar en is ooit begonnen als maker van alleen rugzakken. Nu is het een van de meest innovatieve fabrikanten voor klimuitrusting. Millet heeft alles voor de (veeleisende) sportklimmer, alpinist en expeditieklimmer. Millet is onder andere verkrijgbaar bij Demmenie in Amsterdam, Eindhoven en Rotterdam.

mei 2005

Rozemarijn Janssen beklimt haar zesde top van de Seven Summits. Op 12 mei 2005 om 8 uur ´s ochtends staat Rozemarijn op het dak van Afrika, de 5965 meter hoge Kilimanjaro.

augustus 2004

Frits Vrijlandt en Rozemarijn Janssen komen terug van hun expeditie naar de Broad Peak in Pakistan.

juni 2003

Frits en Rozemarijn treden op 20 juni in het huwelijksbootje in het bijzijn van al hun vrienden en famillie.